سردرگمی عجیبی در جامعه به دلیل سانسور گسترده و اختلال ارتباطات حاکم است، امروز از صبح از سیل تماس ها خسته شده ام، همه می پرسند چه کار باید کرد؟ امروز برنامه هست یا نه؟ چه ساعتی باید کجا برویم و از این ها فراوان...
 جوابم فقط این است که من هم مثل شما، اخبار منتشره به قدری غیر رسمی و شایعه گونه است که خائف می شوم از تایید یا رد آن ها، فقط یک مطلب که به عرض دوستان می رسانم این است که در هر موقعیتی جلوی درگیری و خشونت را بگیرید.
بعد از اتمام کار حدود ساعت چهار به سمت دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه (ابتدای خیابان بخارست) رفتم برای همراه شدن با همسر و عزیمت به سمت منزل. وارد خیابان ولی عصر(عج) که شدیم، دیدم بعععله، ظاهرا پاتک صدا و سیما برای بر هم زدن تجمع مردم با جمع کردن عوامل حکومتی در میدان ولی عصر (عج) باز هم به نفع میر و مردم تمام شده است. عجبا، وقتی مردم بیدار شوند و نسبت به سیستم بی اعتماد شوند دیگر هیچ جیز پاسخگو نیست. سیل جمعیت بود که به سمت میدان ونک روان بود به شکلی که مجبور شدیم در کوچه آبشار روبروی پارک ساعی ماشین را پارک کرده و مسیر طولانی را با جمعیت بپیماییم.
واقعا عجیب است دریای جمعیت است که در خیابان ولی عصر به سمت میدان ونک در حرکت است، به ونک که رسیدیم جمعی از رفقا به ترتیب وزن : حسین، حسن و مرتضی در انتظار بودند و با پیوستن به هم با جمعیت همراه شدیم از چهار خیابان منتهی به ونک جمعیت است که به سمت ساختمان رسانه ملّی !!!!!! در حرکت است. خلاصه با دوستان به زمین و زمان بد و بیراه گفتیم تا به جام جم رسیدیم. در طی مسیر چند نکته جلب توجه می کرد :
1. هم بستگی و اتحاد عجیب بین مردم.
2. رهبری خودجوش مردم بر خود، وقتی اتحّاد و اعتماد که مولفه اساسی سرمایه اجتماعی یک کشور است بالا برود نیاز به پخش سرودهای حماسی از رسانه ملی و زیر نویس های اعصاب خُرد کن تلویزیون نیست و مردم خود به بهترین شکل می دانند چه کنند.
3. آرامش مردم، واقعا من هیچ گاه فکر نمی کردم یک چنین جمعیتی بالغ بر یک و نیم میلیون چنین با آرامش در یک خیابان تهران راه پیمایی کنند. واقعا بلوغ سیاسی مردم ستودنی است.
به جام جم رسیدیم چند دقیقه نشستیم و سپس به سمت ونک برگشتیم به همراه حسین و خانم ها. در مسیر که بر می گشتیم دوباره جمعیت بود که به سمت بالا روان بود دوستان می گفتند از پارک وی هم جمعیت دارد به سمت پایین حرکت می کند. واقعا عجیب است من که اصلا باورم نمی شد چنین هم بستگی بین مردم برای رسیدن حقوقشان به وجود بیاید.
به ونک که رسیدیم خیل عظیم مردم در حدود صد هزار نفر یک سو که اغلب دانشجویان و مردم عادی بودند قرار داشتند و در سوی دیگر میدان هم والله العلی العظیم بدون اغراق 500 تا 1000 نفر سوار بر موتور شعار می دادند حزب فقط حزب علی رهبر فقط سید علی ، وای اگر خامنه ای حکم جهادم دهد و شعارهایی از این قبیل و در حمایت از احمدی نژاد، من نمی دانم این 63 درصد رای آقای احمدی نژاد کجا هستند! نیروی انتظامی این دو گروه را از هم جدا کرده بود.
در ونک از حسین جدا شدیم و بعد از کیلومترها راه پیمایی به ماشین رسیدیم این تجمعات و راه پیمایی ها هیچ خاصیتی نداشته باشد یک خاصیت دارد و آن هم اصلاح وزن است.
در بین مردم دهان به دهان می چرخید که فردا ساعت 5 هفت تیر، ظاهراً این داستان ادامه دارد.....

نوشته شده توسط مهدی محمودرباطی در چهارشنبه بیست و هفتم خرداد 1388 |

نوشته شده توسط مهدی محمودرباطی در سه شنبه بیست و ششم خرداد 1388 |